စြဲထင္က်န္ရစ္ အေမြအႏွစ္

"ရွင္ဘယ္မွာလဲ"
အေရးတၾကီးေလသံတစ္ခုက ကြ်န္မ၏ မိုဘိုင္းဖုန္းမွတစ္ဆင့္ ေတာင္းဆိုလာသည္။
"ရွင့္ကို လာေခၚဖို႔ ကြ်န္မတို႔ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို လႊတ္လိုက္မယ္"...
ထိုတဒဂၤကို ျပန္ေျပာင္းစဥ္းစားသည့္အခါ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာျပီးသည့္ ယေန႔တိုင္ မေျပာင္းမလဲခံစားရစျမဲပင္။

ထိုမနက္ခင္းတြင္ပင္ ကြ်န္မ၏ခင္ပြန္းႏွင့္ ကြ်န္မတို႔သည္ ကြ်န္မတို႔ အိမ္ေျမာက္ဘက္ ကီလိုမီတာ အနည္းငယ္ကြာေဝးေသာ ျမိဳ႕တြင္ စီစဥ္ထားသည့္ အုပ္စုအစည္းအေဝးသို႔ ကြ်န္မသြားသင့္၊ မသြားသင့္ ဆုံးျဖတ္ခဲ့ၾကေသးသည္။ အသက္ ဆယ့္သုံးႏွစ္အရြယ္ရွိ ကြ်န္မတို႔၏ အငယ္ဆုံးသားေလးသည္ အိပ္ယာထဲတြင္ အနားယူေနရဆဲျဖစ္သည္။ အက်ိတ္ေရာင္ အဖ်ားေရာဂါမွ အေသအခ်ာ နာလန္မထူေသးေပ။ ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္တာ ေပါင္းသင္းလာခဲ့ေသာ ကြ်န္မ၏ခင္ပြန္း ယူလီနွင့္ ကြ်န္မတို႔သည္ ကြ်န္မသြားသင့္ေၾကာင္း၊ သို႔ေသာ္ သူသည္ ေဘးခ်င္းကပ္လ်က္ရွိ သူ၏လုပ္ငန္းခြင္သို႔ သြားရမည္ျဖစ္ျပီး ေန႔လယ္စာစားခ်ိန္ဝန္းက်င္တြင္ သားေလးကို ၾကည့္ရႈရန္ အိမ္သို႔ ေခတၱျပန္လာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။ ဆုံးျဖတ္ျပီးေသာအခါ ကြ်န္မသည္ ကားမေမာင္းတတ္သူျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ေျမာက္ဘက္သြားသည့္ တစ္ျမိဳ႕ႏွင့္တစ္ျမိဳ႕အၾကား ကူးလူးသြားေသာ ကားကို အသြားအျပန္လက္မွတ္ ၾကိဳတင္မွာျပီး ထြက္ခြာခဲ့ပါသည္။

ယခုမူ တစ္ဖက္မွ ဖုန္းေျပာေနေသာ အမ်ိဳးသမီးတြင္ စိတ္ထိခိုက္စရာ သတင္းတစ္ခုရွိေနသည္။ ကြ်န္မဘဝကို ထာဝရေျပာင္းလဲသြားေစမည့္ သတင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ သိရသေရြ႕ဆိုလွ်င္ ကြ်န္မ၏ခင္ပြန္းသည္ ေန႔လယ္စာ စားျပီးခ်ိန္တြင္ အိမ္သို႔ျပန္လာခဲ့သည္။ ထိုအခ်ိန္ သူသည္ အလြန္ျပင္းထန္ျပီး လုံးဝမေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ ႏွလုံးတိုက္ခိုက္မႈခံစားရျပီး ျပိဳလဲက်ခဲ့သည္။ ယခု မြန္းလြဲတစ္နာရီေက်ာ္ျပီျဖစ္သည္။ ယူလီသည္ သတိလစ္ေနဆဲျဖစ္ျပီး အနီးဆုံးေဆးရံုသို႔ သြားရာလမ္းတြင္ လူနာတင္ကားတစ္စီးေပၚ၌ ရွိေနသည္။

ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ဦး၏ စူးရွေသာမ်က္လုံးမ်ားက ကြ်န္မတို႔၏ျခံတြင္းလမ္းရွိ ျခံဳပုတ္မ်ားမွ ယူလီ၏ဘြတ္ဖိနပ္မ်ား ထိုးထြက္ေနသည္ကို ျမင္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုေနရာတြင္ သူရွိေနသည္မွာ မၾကာေသးဟု ထင္ရေသာ္လည္း ေအာက္ဆီဂ်င္မရဘဲ အခ်ိန္မည္မွ် သူကုန္ဆုံးခဲ့ရသည္ကို မည္သူမွ အတိအက်အေသအခ်ာ မသိဘဲျဖစ္ေနသည္။ ေရာဂါအလားအလာေဟာကိန္းက ဆုိးပါသည္။ ယူလီ၏ႏွလုံးကို ပုံမွန္ခုန္လာေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ပင္ သူ၏ဦးေႏွာက္သည္ ေအာက္ဆီဂ်င္မရရွိခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျပင္းထန္စြာ ထိခိုက္ႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။

ကြ်န္မသားႏွစ္ေယာက္၏ ဖခင္ျဖစ္ေသာ ယူလီသည္ အသက္ ၅၄ႏွစ္ အရြယ္သာရွိေသးသည့္ က်န္းမာျပီးသြက္လက္သူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ အရြယ္ေရာက္သည့္ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး ေဆးလိ္ပ္အလြန္ေသာက္ခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ၾကိဳးစားေသာ ေဆးဝန္ထမ္းမ်ားအဖြဲ႔က အလြန္အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းၾကေသာ္လည္း ယခုေရာဂါသည္ အသက္ေသေစႏိုင္ေသာ ေဆးလိပ္ေသာက္ျခင္းႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ေနသည့္ ႏွလုံးေရာဂါျဖစ္ေနေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရေလသည္။ ယူလီသည္ သူလဲျပိဳက်ျပီး ကိုးနာရီအၾကာ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္၊ ၾသဂုတ္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ သတိျပန္လည္ မလာေတာ့ဘဲ ကြယ္လြန္ခဲ့ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ယူလီ၏ဇာတ္လမ္းသည္ ဤေနရာတြင္ အဆုံးမသတ္ေသးပါ။ ကြ်န္မ သူႏွင့္ဆုံေတြ႔ခင္ကတည္းက သူသည္ ကြ်န္မအရင္ သူသာကြယ္လြန္ခဲ့ပါလွ်င္ သူ၏အဂၤါအစိတ္အပိုင္းမ်ားကို လွဴဒါန္းႏိုင္ရန္ ကြ်န္မက ေသခ်ာလုပ္ေပးရမည္ဟု တြင္တြင္ေျပာေနခဲ့သည္။ ယူလီ၏ အခ်စ္ဆုံးသူငယ္ခ်င္းတစ္ဦးသည္ ႏွလုံးအစားထုိး ကူသမႈခံယူခဲ့ရသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ ၄င္းအေၾကာင္းအရာေပၚတြင္ ယူလီ၏ သေဘာထားအလြန္ခိုင္မာခဲ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ထိုစိတ္မသက္သာဖြယ္ညတြင္ ကြ်န္မက ေဆးဝန္ထမ္းမ်ားကို သူ၏ဆႏၵမ်ားျပည့္ဝေအာင္ ကူညီေပးရန္ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ထိုေတာင္းဆိုခ်က္၏ အေရးပါမႈကို သူတို႔အားလုံးနားလည္ေအာင္ ေသခ်ာေျပာျပခဲ့သည္။

ယူလီသည္ ေဆးလိပ္ေသာက္သူတစ္ဦးလည္းျဖစ္ မ်က္မွန္တပ္ရသူလည္းျဖစ္ကာ ႏွလုံးေရာဂါျဖင့္ ေသဆုံးခဲ့ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏မ်က္ၾကည္လႊာမ်ားႏွင့္ အဆုတ္ဆိုင္ရာ ႏွလုံးအဆို႔ရွင္ကို လွဴဒါန္း၍ရခဲ့သည္။ ကြ်န္မသည္ တကယ့္ကိုစိတ္ထိခိုက္မိေသာ္လည္း ဂုဏ္ယူမိသည္။ အစီအစဥ္မ်ားျပဳလုပ္ျပီးေသာအခါ ယူလီ၏အတၱကင္းသည့္ ေနာက္ဆုံးေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားကို ကြ်န္မဂုဏ္ျပဳေပးႏိုင္ခဲ့ျပီ။ ထိုအေၾကာင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ထပ္မံၾကားရန္အေၾကာင္းမရွိေတာ့ဟု ထင္မိခဲ့သည္။

သို႔ေသာ္ ေနာက္အခ်ိန္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ စာတစ္ေစာင္ကို ကြ်န္မရရွိခဲ့သည္။ ထိုစာတြင္ မိန္းကေလးငယ္ႏွစ္ဦး၏ မ်က္လုံးအတြင္းသို႔ ၄င္းမ်က္ၾကည္လႊာမ်ား ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ အစားထိုးကုသႏိုင္ခဲ့ျပီး သူတို႔သည္ အျမင္အာရံုတိုးတက္လာမႈမွ ၾကီးမားစြာ အက်ိဳးရရွိလိမ့္မယ္ဟု ေျပာျပထားသည္။ ရက္ေရာေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ဦး၏ ဆႏၵမ်ားက ထိုအမ်ိဳးသမီးေလးမ်ားအေပၚတြင္ ဤသို႔ အျပဳသေဘာေဆာင္ေသာ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈရွိသည္ကို သိရေသာအခါ အလြန္ဝမ္းေျမာက္မိသည္။ သို႔ေသာ္ အေကာင္းဆုံး သတင္းမ်ားေရာက္လာေနပါေသးသည္။

ယူလီကြယ္လြန္ျပီး တစ္ႏွစ္ေက်ာ္အၾကာတြင္ ကိုယ္အဂၤါ အစိတ္အပိုင္းမ်ား လွဴဒါန္းသည့္ အဖြဲ႔အစည္းတစ္ခုမွ လွပေသာ ကတ္ျပားေလးတစ္ခု စာထဲမွ ေရာက္ရွိလာသည္။ ၾကာရွည္ အသက္မရွင္ႏိုင္သည့္ လူငယ္ေလးတစ္ဦးသည္ ယူလီ၏ႏွလုံးအဆို႔ရွငိကို ေအာင္ျမင္စြာလက္ခံရရွိေၾကာင္း အသိေပးအေၾကာင္းၾကားထားပါသည္။

ကြ်န္မပီတိျဖစ္လွပါသည္။ ယူလီသည္ ခ်ာတိတ္ေလးမ်ားအတြက္ ရပ္တည္ကာကြယ္သူတစ္ဦး အျမဲျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ သူသည္ ေဆာက္လုပ္ေရး အလုပ္သင္ေလးအခ်ိဳ႕ကို သင္ၾကားေပးခဲ့ကာ သူတို႔ကို ပိုမိုေကာင္းမြန္သည့္ အရာမ်ားသို႔ အားေပးတိုက္တြန္းခဲ့သူပင္ျဖစ္ပါသည္။ ယူလီသည္ ထိုလူငယ္ေလး၏ အသက္ကို ကယ္ဆယ္ရာတြင္ အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုအျဖစ္ ပါဝင္ခဲ့ျပီး ထုိလူငယ္ေလးသည္ က်န္းမာေရးတိုးတက္လာမႈႏွင့္အတူ သူ၏ကိုယ္ပိုင္စိတ္ကူးအိပ္မက္မ်ားကို ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ရန္ ေသခ်ာလုပ္ေပးႏိုင္သည့္အတြက္ အလြန္႔အလြန္ ဂုဏ္ယူေနမည္ဟု ကြ်န္မသိပါသည္။ ယခုေတာ့ ကြ်န္မအျမဲတမ္းေျပာႏိုင္ပါျပီ။ "ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း အနားယူပါေတာ့ ယူလီ။ ရွင့္ကုိ သူစိမ္းေတြကေတာင္ အမွတ္ရၾကမွာပါ။ ရွင္ေကာင္းေကာင္း လုပ္ေဆာင္ခဲ့ျပီးပါျပီ။"

စည္သူထက္
Ref: Lasting Legacy
Reader's Digest
[English For All Magazine, August, 2014]

နံရံေပၚက ေကာ္ဖီ

မီးေရာင္စုံျမိဳ႕ေတာ္၊ ေရေပၚျမိဳ႕ေတာ္ဟု တင္စားေခၚေဝၚေသာ အီတလီႏိုင္ငံ၊ ဗင္းနစ္ျမိဳ႕၏ အိမ္နီးခ်င္းျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕တြင္ရွိေသာနာမည္ေက်ာ္ ေကာ္ဖီဆိုင္ၾကီးတစ္ဆိုင္တြင္ မိတ္ေဆြတစ္ဦးႏွင့္အတူ ကြ်န္ေတာ...္ ေကာ္ဖီထိုင္ေသာက္ေနသည္။

ထိုစဥ္ လူတစ္ဦးဝင္လာျပီး ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဘးဘက္ရွိ စားပြဲအလြတ္တစ္လုံးတြင္ ဝင္ထိုင္သည္။ သူက စားပြဲထိုးကိုေခၚ၍ ဤသို႔မွာသည္။
"ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္ေပးပါ။ တစ္ခြက္ကို နံရံေပၚတင္မယ္"

သူမွာသည္ကို ၾကားရေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေတာ္စိတ္ဝင္စားသြားသည္။ စားပြဲထိုးက သူ႔ကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္သာ လာခ်ေပးေသာ္လည္း သူက ႏွစ္ခြက္စာ ရွင္းလိုက္သည္။

သူထြက္သြားေသာအခါ စားပြဲထိုးက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ဟုေရးထားေသာ စာရြက္တစ္ရြက္ကို နံရံေပၚတြင္ ကပ္လိုက္သည္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုေကာ္ဖီဆိုင္မွ မထြက္ခြာမီ အျခားလူႏွစ္ဦး ဆိုင္ထဲဝင္လာသည္။ ေကာ္ဖီသုံးခြက္ မွာသည္။ ႏွစ္ခြက္ကို စားပြဲေပၚခ်ေပးရန္ႏွင့္ တစ္ခြက္ကို နံရံေပၚတင္ေပးရန္ေျပာသည္။ သူတို႔သည္လည္း ေကာ္ဖီႏွစ္ခြက္သာ ေသာက္သြားသည္။ သို႔ေသာ္ သုံးခြက္စာ ေငြရွင္းျပီး ထြက္သြားၾကသည္။ ဤတစ္ၾကိမ္တြင္လည္း စားပြဲထိုးက ယခင္ပုံစံအတိုင္း ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ဟုေရးထားေသာ စာရြက္တစ္ရြက္ကို နံရံေပၚတြင္ ကပ္လိုက္သည္။

ဤသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသည္က ကြ်န္ေတာ္တို႔အတြက္ တစ္မူထူးေနျပီး ဦးေႏွာက္ေျခာက္စရာ ျဖစ္ေနပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေကာ္ဖီေသာက္ျပီးသြားေသာအခါ က်သင့္ေငြရွင္းျပီး ထြက္လာခဲ့သည္။

ရက္အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ထိုေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေနာက္တစ္ၾကိမ္ထပ္မံေရာက္ရွိသြားၾကသည္။ ထိုအၾကိမ္၌ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေကာ္ဖီေသာက္ေနစဥ္တြင္ ႏြမ္းႏြမ္းပါးပါး ဝတ္ဆင္ထားေသာ လူတစ္ဦးဝင္လာသည္။ စားပြဲလြတ္တစ္လုံးတြင္ ထိုင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ နံရံကိုၾကည့္ျပီး "နံရံေပၚက ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေပးပါ" ဟု မွာသည္။

စားပြဲထိုးက ထုံးစံအတိုင္း ေလးေလးစားစား၊ ဣေျႏၵရရျဖင့္ ေကာ္ဖီယူလာေပးသည္။ ထိုလူက ေကာ္ဖီေသာက္ျပီး ေငြေၾကးေပးေခ်ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိဘဲ ထြက္သြားသည္။

ထုိလူထြက္သြားလွ်င္ စားပြဲထိုးက "နံရံေပၚမွ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္" ဟုေရးထားေသာ စာရြက္တစ္ရြက္ကို ယူျပီး အမိႈက္ပုံးထဲပစ္ထည့္လိုက္သည္။ ဤအျခင္းအရာကို ျမင္ေတြ႔ရေသာအခါ အေၾကာင္းရင္းကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ သေဘာေပါက္သြားပါျပီ။ထိုကိစၥသည္ အလြန္ရိုးရွင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုျမိဳ႕တြင္ေနထိုင္ေသာ စီးပြားေရးအဆင္ေျပသူမ်ားက ခ်ိဳ႕ငဲ့သူမ်ားအေပၚ အေလးထားမႈသည္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုု မ်က္ရည္စို႔ေစသည္အထိ ခံစားေစခဲ့ပါသည္။

ထိုျမိဳ႕မွ ခ်ိဳ႕ငဲ့သူတစ္ဦးသည္ ေကာ္ဖီေသာက္ရန္ ပိုက္ဆံမရွိေသာ္လည္း သူ႔ကိုယ္သူ ႏွိမ့္ခ်ရန္မလိုဘဲ ေကာ္ဖီဆိုင္ထဲကို ဝင္လာႏိုင္ပါသည္။ သူ႔ကို ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ အလကားတိုက္ပါဟုလည္း ေတာင္းဆိုရန္လည္းမလို၊ သူ႔ကိုေကာ္ဖီတိုက္မည့္သူကို ေမးၾကည့္ရန္လည္းမလို၊ သိရန္လည္းမလိုပါ။ နံရံကိုသာၾကည့္ကာ သူ႔အတြက္ေကာ္ဖီမွာႏိုင္ပါသည္။ ေကာ္ဖီေသာက္ျပီး ေငြရွင္းရန္မလိုဘဲ သူထြက္သြားႏိုင္ပါသည္။

အမွန္တကယ္ လွပေသာစိတ္ကူးအေတြး ျဖစ္ပါသည္။ ထိုနံရံသည္လည္း သင္ျမင္ဖူးသမွ်ေသာ နံရံမ်ားထဲတြင္ အလွဆုံးနံရံျဖစ္ေနပါလိမ့္မည္။

စည္သူထက္ (မအူပင္တကၠသိုလ္)
Ref:"Author Unknown" ၏ "Coffee On The Wall"
မဂၤလာေမာင္မယ္စာေစာင္၊ ၾသဂုတ္၊ ၂၀၁၄

 [စာမူခပို႔ေပးတဲ့အခါ စာအုပ္ဖိုးပါ ေပါင္းျပီးေပးျပီးသားျဖစ္ေပမဲ့ စာအုပ္အျပင္မွာမဝယ္ျဖစ္ဘဲလြတ္သြားလို႔ တုိက္မွာထပ္ဝယ္တဲ့အခါ စာအုပ္ဖိုးမယူဘဲ လက္ေဆာင္ေပးတဲ့ ဆရာၾကီးမင္းယုေဝႏွင့္တကြ အယ္ဒီတာအဖြဲ႔ကို ေက်းဇူးအထူးတင္ပါတယ္]

မင္းသိပ္ေတာ္တာပဲ

   
ေအာက္ပါျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းေလးက ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ႏွလုံးသားကို ဖမ္းစားႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္မ်ားစြာက ပဲရစ္ျမိဳ႕၊ေအာ္ပရာျပဇာတ္ရံုၾကီးတစ္ခုမွာ ဒီဇာတ္လမ္းေလးျဖစ္ပြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီျပဇာတ္ရံုၾကီးမွာ နာမည္ၾကီးအဆိုေတာ္တစ္ေယာက္သီခ်င္းဆိုဖို႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့အတြက္ လက္မွတ္ေတြေရာင္းအားေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ဂီတေဖ်ာ္ေျဖပြဲရွိတဲ့ညမွာ ျပဇာတ္ရံုထဲမွာလူေတြအျပည့္ပါပဲ။ လက္မွတ္ေတြအားလုံးလည္းေရာင္းလို႔ကုန္သြားပါတယ္။

ပရိသတ္ေတြမွာ ေမွ်ာ္လင့္ေစာင့္စားမႈ၊ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ စတဲ့ခံစားခ်က္ေတြကိုယ္စီရွိေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ျပဇာတ္ရံုမန္ေနဂ်ာက စင္ေပၚတက္လာျပီး အခုလိုေျပာပါတယ္။

"ဂုဏ္သေရရွိ အမ်ိဳးသား၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားခင္ဗ်ား။ အခုလို စိတ္၀င္တစားနဲ႔လာေရာက္အားေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ေျပာရမွာတစ္ခုကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႔လာေရာက္နားေသာတဆင္တဲ့ အဆိုေတာ္ဟာ ေနမေကာင္းတဲ့အတြက္ ဒီညမေဖ်ာ္ေျဖႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကို အလားတူေဖ်ာ္ေျဖမႈေပးႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ရတဲ့ သင့္ေတာ္တဲ့အစားထိုးအဆိုေတာ္တစ္ေယာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔မွာရွိထားပါတယ္ခင္ဗ်ာ"

ပရိသတ္ၾကီးလည္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ညည္းညဴမိပါေတာ့တယ္။ အစား၀င္ဆိုေပးတဲ့ အဆိုေတာ္ရဲ႕နာမည္ကို ေၾကျငာသြားတာကိုလည္း မၾကားလိုက္ၾကပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးကလည္း စိတ္လႈပ္ရွားစရာအေျခအေနကေန စိတ္ပ်က္စရာအေျခအေနကို ေျပာင္းသြားပါျပီ။

အစားထိုးေဖ်ာ္ေျဖေပးသူက အတတ္ႏိုင္ဆုံး ေဖ်ာ္ေျဖတင္ဆက္ပါတယ္။ ေဖ်ာ္ေျဖမႈျပီးဆုံးသြားခ်ိန္မွာေတာ့ စိတ္မသက္သာစရာ တိတ္ဆိတ္ေနပါတယ္။ဘယ္သူမွ လက္ခုပ္ၾသဘာမေပးၾကပါဘူး။

ရုတ္တရက္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ လသာေဆာင္က ထရပ္ျပီး
"ေဖေဖ။ ေဖေဖက သိပ္ေတာ္တာပဲ" လို႔ ေအာ္ေျပာပါတယ္။
ပရိသတ္လည္း ရုတ္တရက္ေသာင္းေသာင္းျဖျဖလက္ခုပ္ၾသဘာေပးမိပါေတာ့တယ္။

ကြ်န္ေတာ္တို႔အားလုံးဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ဘ၀မွာ "မင္းသိပ္ေတာ္တာပဲ" လို႔ ထရပ္ျပီးေျပာေပးမယ့္သူေတြ လိုအပ္လွပါတယ္။

(ခ်စ္ခင္အားေပးသူေတြအားလုံးကို ဒီစာနဲ႔ ရည္ညႊန္းပါတယ္)

စည္သူထက္(မအူပင္တကၠသိုလ္)
Ref: "You are wonderful"

ေက်းဇူးပါသူငယ္ခ်င္း

ငါ့ကိုယ္ငါေတာင္ ယုံၾကည္ရခက္ေနခ်ိန္မွာ ငါ့ကိုယုံၾကည္မႈရွိတဲ့အတြက္
ငါၾကားခ်င္ေနတာကိုပဲ ေျပာမယ့္အစား တစ္ခါတစ္ေလ ငါၾကားဖို႔လိုေနတာကို ေျပာေပးတဲ့အတြက္
ငါ့ဘက္ကပါေပးတဲ့အတြက္...
ျပီးေတာ့ငါထည့္သြင္းစဥ္းစားစရာတစ္ျခားဘက္တစ္ခုေပးတဲ့အတြက္...
"မင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

မင္းရဲ႕အေၾကာင္းေတြ ငါ့ကိုဖြင့္ဟေျပာတဲ့အတြက္...
မင္းရဲ႕အေတြးေတြ၊စိတ္ပ်က္မႈေတြ၊အိပ္မက္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ျပီး ငါ့ကိုယုံၾကည္စိတ္ခ်တဲ့အတြက္...
မင္းငါ့ကိုအားကိုးႏိုင္မယ္ဆိုတာသိျပီး လိုအပ္တဲ့အခ်ိန္မွာငါ့ဆီက အကူအညီေတာင္းတဲ့အတြက္
"မင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

ငါတို႔ရဲ႕ရင္းႏွီးခင္မင္မႈကို အမ်ားၾကီးစဥ္းစား၊အမ်ားၾကီးဂရုစိုက္၊စိတ္အာရုံအမ်ားၾကီးထားတဲ့အတြက္...
ငါနဲ႔အတူ ေကာင္းမြန္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ အမ်ားၾကီးေ၀မွ်ျပီး အထူးတလည္အမွတ္ရစရာေတြအမ်ားၾကီး ဖန္တီးေပးတဲ့အတြက္...
"မင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

ငါ့အေပၚမွာအျမဲတမ္းရိုးသားတဲ့အတြက္...
ငါ့ကိုၾကင္နာတဲ့အတြက္...
ငါ့အတြက္ရွိေနေပးတဲ့အတြက္
"မင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

အဓိပၸာယ္အျပည့္ရွိတဲ့ နည္းလမ္းေတြ အမ်ားၾကီးနဲ႔ ငါ့ရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ေပးတဲ့အတြက္
"မင္းကိုေက်းဇူးတင္ပါတယ္"

"ငါမင္းကိုခ်စ္ပါတယ္"

စည္သူထက္(မအူပင္တကၠသိုလ္)
The Best English,March,2012

စုေပါင္းအား၏ စြမ္းပကား

စစ္သားတစ္စုသည္ သစ္ကိုင္းၾကီးတစ္ကိုင္းကို လမ္းေပၚမွ မ, ျပီးေရႊ႕ရန္ၾကိဳးစားေနသည္။

သူတို႔၏ ေဘးတြင္ တပ္ၾကပ္တစ္ဦးရပ္ျပီး သူတို႔ကိုပို၍ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ၾကိဳးစားရန္ ညႊန္ၾကားေနသည္။ သုိ႔ေသာ္ သူတို႔ မေရႊ႕နိုင္ၾကေပ။

လူစိမ္းတစ္ဦးသည္ ျမင္းစီးလာျပီး ျဖစ္ပ်က္ပုံကို စူးစမ္းသည္။ သူကတပ္ၾကပ္ကို ေျပာသည္။

“ခင္ဗ်ားသာ ကူညီမယ္ဆိုရင္ သူတို႔သစ္ကိုင္းၾကီးကို ေရႊ႕နိုင္မွာေပါ့ဗ်။ သူတို႔ကို ကူညီလိုက္ပါလား။”

တပ္ၾကပ္က ျပန္ေျပာသည္။
"ဒါက က်ဳပ္အလုပ္မဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္ကတပ္ၾကပ္။ခု ကိစၥကသူတို႔အလုပ္။ သူတို႔ပဲလုပ္သင့္တယ္။"

လူစိမ္းသည္ ေခတၱမွ် မတုံ႔ဆိုင္းဘဲ သူ၏ျမင္းေပၚမွ ခ်က္ခ်င္းဆင္းကာ စစ္သားအုပ္စုကို ေက်ာက္တုံးၾကီး ကူညီေရႊ႕ေပးသည္။

ဤသို႔ေနာက္ထပ္ဝင္ေရာက္လာေသာ အင္အားက သစ္တုံးကို ေရႊ႕နိုင္ရန္ကူညီခဲ့သည္။

သစ္တုံးၾကီးကို ေရႊ႕ျပီးေသာအခါ ကိုလူစိမ္းက ျမင္းေပၚတက္ျပီး တပ္ၾကပ္ကို…

"ေနာက္တစ္ၾကိမ္မွာ ေလးေလးပင္ပင္ ပစၥည္းေတြကို ေရႊ႕ဖို႔အကူအညီလိုရင္ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္ကိုေခၚပါ " ဟုေျပာကာ သူ႔လမ္းသူဆက္သြားသည္။

ထိုအခါက်မွသာ လူစိမ္းသည္ အျခားသူမဟုတ္ဘဲ တပ္မေတာ္ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္လည္းျဖစ္၊ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု၏ ပထမဆုံး သမၼတလည္းျဖစ္သူ "ေဂ်ာ့ ဝါရွင္တန္" ျဖစ္မွန္း ထိုသူမ်ား နားလည္သေဘာေပါက္ခဲ့ပါသည္။

စည္သူထက္(မအူပင္တကၠသိုလ္)
Ref: www.academictips.org
Wisdom English Magazine, June, 2013

"ႏွလုံးသားက ထြက္ေပၚလာေသာ သူရသတၱိ"

ေဘာ့(ဘ္) ဘတ္တလာသည္ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံတြင္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္အခ်ိန္က ေျမျမွဳပ္မိုင္း ေပါက္ကြဲမႈတစ္ခုေၾကာင့္ ေျခေထာက္မ်ားဆုံးရႈံးခဲ့သည္။ စစ္ျပန္သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ သူအိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ ႏွစ္ေပါင္းႏွစ္ဆယ္အၾကာတြင္ သူသည္ သူရသတၱိဟူသည္ ႏွလုံးသားမွ ထြက္ေပၚလာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသတစ္ဖန္ ျပသႏိုင္ခဲ့သည္။

ပူျပင္းေသာ ေႏြရာသီတစ္ရက္တြင္ ဘတ္တလာသည္ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စု အရီဇိုးနားျပည္နယ္ ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕တြင္ရွိေသာ သူ၏ကားဂိုေထာင္ထဲတြင္ အလုပ္လုပ္ေနသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ အနီးအနားရွိ အိမ္တစ္အိမ္မွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ စူးစူးဝါးဝါးေအာ္သံထြက္ေပၚလာသည္ကို သူၾကားလိုက္ရသည္။ သူသည္ ထိုအိမ္သို႔သူ၏ ဝွီးခ်ဲကို လွိမ့္သြားလိုက္သည္။သို႔ေသာ္ ထူထပ္သိပ္သည္းေသာ ခ်ံဳပုတ္မ်ားေၾကာင့္ အိမ္အေနာက္ဘက္တံခါးသို႔ မေရာက္ႏိုင္ဘဲျဖစ္ေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သူသည္ ဝွီးခ်ဲေပၚမွ ဆင္းလိုက္ျပီ အညစ္အေၾကးမ်ား ခ်ံဳပုတ္မ်ားကိုျဖတ္ကာ တြားသြားလိုက္သည္။

“ကြ်န္ေတာ္ အဲဒီေနရာကို ေရာက္မွျဖစ္မယ္။ ဘယ္ေလာက္နာနာ အေရးမၾကီးပါဘူး” ဟုသူက ေျပာသည္။ ေရကန္သို႔ ဘတ္တလာ ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ စတက္ဖနီဟိန္းဟု အမည္ရေသာ သုံးႏွစ္သမီးေလး ေရကန္ေအာက္ေျခတြင္ လဲေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ကေလးမေလးသည္ လက္ႏွစ္ဖက္မပါဘဲ ေမြးဖြားလာျခင္းျဖစ္ျပီး ေရကန္ထဲက်သြားေသာအခါ ေရမကူးတတ္ေပ။ သူမ၏ မိခင္သည္ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာေအာ္ဟစ္ေနသည္။ ဘတ္တလာသည္ ေရကန္ေအာက္ေျခသို႔ ဒိုက္ဗင္ထိုးဆင္းျပီး ကေလးမေလးစတက္ဖနီကို အေပၚသို႔ ျပန္သယ္လာခဲ့သည္။ သူမ၏မ်က္ႏွာေလး ျပာႏွမ္းေနျပီး ေသြးခုန္ႏႈန္းမရွိေတာ့ေပ။ အသက္လည္းမရွဴေတာ့။

ဘတ္တလာသည္ သူမသတိျပန္လည္လာေစရန္ ရင္ညြန္႔ကို လက္ႏွင့္ဖိေပးျခင္း၊ အဆုပ္တြင္းသို႔ ေလမႈတ္သြင္းေပးျခင္းမ်ား ခ်က္ခ်င္းလုပ္ေဆာင္သည္။ စတက္ဖနီ၏ မိခင္က မီးသတ္ဌာနကို ဖုန္းဆက္ေနသည္။ ေဆးဘက္အကူမ်ားသည္ ဖုန္းဆက္ အေၾကာင္းၾကားခ်က္တစ္ခုရ   ထြက္သြားျပီျဖစ္ေၾကာင္း သူမကိုေျဖၾကားသည္။ သူမသည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ့စြာျဖင့္ ရႈိက္ငိုျပီး ဘတ္တလာ၏ ပခုံးကို ဖက္ထားလိုက္သည္။

ဘတ္တလာသည္ ကေလးမေလး၏ ရင္ညြန္႔ကို လက္ႏွင့္ဖိေပးျခင္း၊ အဆုပ္တြင္းသို႔ ေလမႈတ္သြင္းေပးျခင္းမ်ား ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ေနျပီး မိခင္ျဖစ္သူကို တည္ျငိမ္စြာ ႏွစ္သိမ့္သည္။ “မပူပါနဲ႔ဗ်ာ၊ ေရကန္ထဲက တက္လာႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ ကေလးမေလးရဲ႕ လက္ေတြအျဖစ္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အိုေကသြားမွာပါ။ ကြ်န္ေတာ္ အခုသူ႔ရဲ႕အဆုပ္အျဖစ္ရွိေနပါျပီ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အတူတူေအာင္ျမင္မွာပါ” ဟု သူကေျပာသည္။

စကၠန္႔အနည္းငယ္ၾကာေသာအခါ ကေလးမေလး ေခ်ာင္းဆိုးျပီး သတိျပန္လည္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ငိုေလသည္။ သူတို႔အတူဖက္ျပီး ေပ်ာ္ျမဴးသြားခ်ိန္တြင္ မိခင္ျဖစ္သူက ဘတ္တလာကို အဆင္ေျပသြားမယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုသိလဲဟု ေမးသည္။ အမွန္ေတာ့ “ကြ်န္ေတာ္မသိခဲ့ပါဘူး” ဟု သူက သူမကို ေျပာပါသည္။ “ ဒါေပမဲ့ စစ္ပြဲမွာတုန္းက ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြ ျပတ္ထြက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ လယ္ကြင္းထဲမွာ ကြ်န္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္းေပါ့။ ကူမယ့္ကယ္မယ့္သူကလည္း ဗီယက္နမ္မေလးတစ္ေယာက္ကလြဲလို႔ ဘယ္သူမွ မရွိဘူး။ သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို သူ႔ရြာထဲၾကိဳးစားဆြဲသြားျပီး အဂၤလိပ္စကား မေတာက္တေခါက္နဲ႔ တိုးတိုးေျပာပါတယ္။ “အဆင္ေျပပါတယ္။ ရွင္အသက္ရွင္ႏိုင္ပါတယ္။ ကြ်န္မ ရွင့္ရဲ႕ေျခေထာက္ေတြအျဖစ္ရွိေပးမွာပါ။ ကြ်န္မတို႔ အတူတူေအာင္ျမင္ၾကတာေပါ့” တဲ့။ သူ႔ရဲ႕ ၾကင္နာတဲ့ စကားလုံးေတြေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕စိတ္ႏွလုံးသားထဲမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ရွိလာခဲ့တယ္။ စတက္ဖနီေလးအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ အလားတူ လုပ္ေပးခ်င္တာပါဗ်ာ”

“ကြ်န္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ တစ္ဦးတည္း မရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ ရွိပါတယ္။ တစ္စုံတစ္ေယာက္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေျခေထာက္ေတြ လက္ေတြအျဖစ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ မိတ္ေဆြအျဖစ္ လိုအပ္မယ့္ အခ်ိန္ေတြ ရွိေနပါတယ္။”

စည္သူထက္ (မအူပင္တကၠသိုလ္)

Ref: www.academictips.org/blogs

The Best English Magazine, No.(168), July, 2013

ေစတနာႏွင့္ခ်စ္ခင္မႈကသာ

အသက္ကိုးႏွစ္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေရခဲမုန္႕ဆိုင္ထဲကို ၀င္လာတယ္။

စားပြဲထိုး....."ဘာလိုခ်င္လို႔လဲေကာင္ေလး"

... ေကာင္ေလး....."ေရခဲမုန္႔ကေတာ့တစ္ခုဘယ္ေလာက္လဲ"

စားပြဲထိုး....."15ရူပီး"

အဲဒီအခါမွာ ေကာင္ေလးက သူ႕ရဲ႕ပိုက္ဆံအိတ္ကို စစ္ၾကည့္ျပီး
"ေရခဲမုန္႔ ကေတာ့အေသးကေရာ ဘယ္ေလာက္လဲ" လို႔ေမးတယ္။

"12ရူပီး"လိ႔ုစားပြဲထိုးက စိတ္ခပ္တိုတိုနဲ႔ ေျဖတယ္။

ေကာင္ေလးက ေရခဲမုန္႔ကေတာ့အေသးတစ္ခုကို မွာစားပါတယ္။ေငြေပးျပီးတဲ့ေနာက္ ထြက္သြားပါတယ္။

စားပြဲထိုးက ပန္းကန္အလြတ္ေတြကို သိမ္းဖို႔လာတဲ့အခါမွာ.......
သူ႔ရဲ႕မ်က္လုံးထဲက မ်က္ရည္ေတြ စီးက်လာခဲ့ပါတယ္။

ေကာင္ေလးက 3ရူပီး ကိုသူ႔အတြက္ေဘာက္ဆူးအျဖစ္ထားခဲ့တယ္ေလ....

ဇာတ္လမ္းေလးရဲ႕သင္ခန္းစာကေတာ့ လူတိုင္းကို ကိုယ့္မွာရွိတာေလးနဲ႔ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္လုပ္ေပးပါတဲ့။
 
************
ဒီဇာတ္လမ္းေလးမွာ ေကာင္ေလးက ေရခဲမုန္႕ကေတာ့အၾကီးကို စားနိုင္ရဲ႕သားနဲ႔ ေရခဲမုန္႔အေသးကိုပဲစားခဲ့ျပီး ပိုတဲ့ပိုက္ဆံေလးကို စားပြဲထိုးကိုေပးခဲ့ပါတယ္။

ဒီစာကိုဖတ္ျပီးတဲ့အခါ---
ကြ်န္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀မွာလည္းအခက္အခဲေတြ႔ေနတဲ့သူေတြကို ေငြအမ်ားၾကီးရွိမွ မဟုတ္ဘဲကိုယ္တတ္နိုင္တာေလးနဲ႕ကူညီလို႔ရပါတယ္။

အဲဒီလိုပါပဲ ကိုယ့္ရဲ႕မိဘ၊ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ့မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္း၊ကိုယ္ျမတ္ႏိုးရတဲ့သူေတြကို ကိုယ္တတ္ႏိုင္တာေလးနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္လုပ္ေပးနိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့အျမင္ေလးကို ကြ်န္ေတာ္ ရလုိက္ပါတယ္။
ေငြကပဓာနမက်ပါဘူး။
ေစတနာနဲ႔ခ်စ္ခင္မႈကသာအေရးပါတာမဟုတ္လားဗ်ာ။

မိတ္ေဆြတို႔ရဲ႕အျမင္ကေရာ ဘယ္လိုရွိမလဲ သိခ်င္မိပါေသးတယ္။

စည္သူထက္ဘာသာျပန္ဆိုသည္

                                
                                   "စာနာတတ္သူ"

၀ယ္လင္တန္ျမိဳ႕စားၾကီးသည္ အလြန္ခ်မ္းသာၾကြယ္၀သူျဖစ္ျပီး အဂၤလန္ႏိုင္ငံ၏ လွပေသာအရပ္ေဒသတစ္ခုတြင္ ေျမယာအေျမာက္အျမားပိုင္ဆိုင္ထားသည္။ ျမိဳ႕စားၾကီး၏ေျမနွွင့္ကပ္လ်က္ တြင္ လယ္ကြက္တစ္ခုရွိသည္။ျမိဳ႕စားၾကီးသည္ထိုလယ္ကို ၀ယ္ယူကာသူပိုင္ေျမအတြင္းထည့္သြင္းလိုေသာဆႏၵရွိေနသည္။

"လယ္သမားၾကီးဂ်က္ဆင္နဲ႔သြားေတြ႔ကြာ။သူ႕လယ္ကိုငါ့အတြက္၀ယ္ဖို႔ၾကိဳးစားခဲ့"ဟုျမဳိ႕စားၾကီးက သူ၏ကိုယ္စားလွယ္ကို ခိုင္းလိုက္သည္။
ရက္သတၱပတ္အနည္းငယ္အၾကာတြင္ ကိုယ္စားလွယ္သည္ ျမိဳ႕စားၾကီးထံေရာက္လာျပီး "ျမိဳ႕စားၾကီး၀ယ္ခ်င္တဲ့လယ္ ကၽြန္ေတာ္၀ယ္ျပီးပါျပီ" ဟုေျပာသည္။

"ဘယ္ေလာက္ေပးခဲ့ရသလဲကြ" ဟု ျမိဳ႕စားၾကီးကေမးသည္။

"ေပါင္သုံးေသာင္းနဲ႔ရခဲ့ပါတယ္။ လယ္သမားၾကီးဂ်က္ဆင္ရဲ႕ေျမက တကယ္ေတာ့ေပါင္ေလးေသာင္း တန္ပါတယ္။ေလ်ွာ့ေစ်းနဲ႕ရခဲ့တာပါ"

"ဒီေျမကတကယ္ေပါင္ေလးေသာင္းတန္တာလား။ဒါျဖင့္ေျပာစမ္းပါဦး။မင္းဒီေျမကို ေပါင္သုံးေသာင္းနဲ႔ ဘယ္လိုရခဲ့သလဲဆိုတာ"

"လယ္သမားၾကီးဂ်က္ဆင္ဒုကၡေရာက္ေနပါတယ္။ သူခ်က္ခ်င္းလက္ငင္းေငြလိုေနေတာ့ သူ႕ရဲ႕လယ္ကိုေစ်းေပါေပါနဲ႕ေရာင္းရျပီေပါ့" ဟုကိုယ္စားလွယ္ကေျဖပါသည္။

ဤတြင္ျမိဳ႕စားၾကီးက.... "လယ္သမားၾကီးဂ်က္ဆင္ဆီကိုခုခ်က္ခ်င္းျပန္သြားပါ။ဒီေငြေပါင္တစ္ေသာင္းကိုသူ႔ကိုေပးလိုက္။ သူပိုက္ဆံလိုေနတယ္ဆိုရင္ ငါတို႔သူ႔ေျမကိုတန္ဖိုးအမွန္ေပးရမွာေပါ့။ တျခားလူတစ္ေယာက္ ဒုကၡေရာက္ေနရာကရလာတဲ့ေလ်ွာ့ေစ်းကို ငါမလိုခ်င္ဘူး" ဟု သူ၏ကိုယ္စားလွယ္ကိုေျပာလိုက္ေလသည္။

စည္သူထက္(မအူပင္တကၠသိုလ္)
အကိုး။   Brighter Grammar စာအုပ္

                         
                                "သူလိုသူငယ္ခ်င္း"

ပထမကမာၻစစ္အတြင္းက စစ္သားေလးတစ္ဦးသည္ သူ၏ဘ၀တစ္ေလ်ွာက္လုံး ခင္မင္ခဲ့ရေသာ
သူငယ္ခ်င္းတိုက္ပြဲက်သြားသည္ကို ျမင္လိုက္ရေသာအခါ
အလြန္တုန္လွဳပ္သြားသည္။သူ၏ေခါင္းေပၚမွ ေသနတ္သံမ်ား
အဆက္မျပတ္တ၀ွီး၀ွွီးျဖတ္ေက်ာ္ေနျပီး ကတုတ္က်င္းထဲမွ သူထ

ြက္ရမရေပ။သို႔ေသာ္
စစ္သားေလးသည္ လဲက်သြားေသာ သူ၏ရဲေဘာ္ကိုျပန္ေခၚရန္ ႏွစ္ဖက္ကတုတ္က်င္းအၾကား
"စပ္ၾကားနယ္ေျမ" ကို သူထြက္မည္ဟု သူ၏ဗိုလ္ၾကီးကို ေျပာလိုက္သည္။

"မင္းသြားလို႔ေတာ့ရပါတယ္။ဒါေပမဲ့သြားရက်ိဳးနပ္လိမ့္မယ္လို႔
ငါမထင္ဘူး။မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက ေသေနေလာက္ျပီ။မင္းအသက္ မင္းသြားေပးသလို
ျဖစ္ေနမွာေပါ့" ဟုဗိုလ္ၾကီးကေျပာသည္။ဗိုလ္ၾကီး၏စကား
အရာမေရာက္ေတာ့ပါ။စစ္သားေလးသည္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ထြက္ခဲ့ေလသည္။

သူသည္သူငယ္ခ်င္းရွိရာသို႔ မယုံနို္င္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္
အေရာက္သြားနိုင္ခဲ့သည္။သူငယ္ခ်င္းကို ပခုံးေပၚတင္ကာ အေဖာ္မ်ားရွိရာ
ကတုတ္က်င္းသို႔ ျပန္ေခၚလာခဲ့သည္.သူတို႔နွစ္ဦး ကတုတ္ေျမာင္းထဲကို
အတူလွိမ့္ခ်လာေသာအခါ အရာရွိၾကီးက ဒဏ္ရာရထားေသာ စစ္သားကို
စမ္းသပ္ၾကည့္လိုက္ျပီး သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူက္ုိ ၾကင္နာစြာ ၾကည့္လိုက္သည္။

"သြားရက်ိဳးနပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူးလို႔မင္းကို
ငါေျပာခဲ့သားပဲကြာ။မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းကေတာ့က်သြားျပီ။ျပီးေတာ့မင္းလည္း
ေသလုေမ်ာပါး ဒဏ္ရာရေနျပီ" ဟုသူကေျပာသည္။
"ဒါေပမဲ့သြားရက်ိဳးနပ္ပါတယ္ဆရာ" ဟုစစ္သားေလးက ျပန္ေျပာသည္။

"သြားရက်ိဳးနပ္တယ္ဆိုတာဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟုဗိုလ္ၾကီးကေမးသည္။
"မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းက ေသေနျပီေလ"

"ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ" တပ္သားေလးကျပန္ေျဖသည္။

"ဒါေပမဲ့ သြားရက်ိဳးနပ္တယ္လို႔ေျပာရတာက ကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ့
သူအသက္ရွင္ေနတုန္းပဲ။ ျပီးေတာ့သူက "ဂ်င္(မ)။
မင္းလာမွာကိုငါသိပါတယ္လို႔ေျပာတာကိုၾကားရတဲ့အတြက္
ကြ်န္ေတာ္သြားရက်ိဳးနပ္ပါတယ္။"


စည္သူထက္(မအူပင္တကၠသုိလ္)
Ref:Chicken Soup for the Soul မွ "Special Orders"
................................................................................................Chicken
Soup စာအုပ္ေလးမွာ ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ဖတ္ရေတာ့ ရင္ထဲမွာ နင့္ေနေအာင္
ခံစားလိုက္ရပါတယ္။သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ "ယုံၾကည္မွဳ"
နဲ႕"စိတ္ဓာတ္"ကိုထပ္တူ ခံစားရမိလို႔ပါ။

ဒဏ္ရာရေနတဲ့စစ္သားေလးဟာ ေသအံ့မူးမူးအခ်ိန္မွာ ကယ္မယ့္သူ
တစ္ေယာက္ေယာက္ကိုေမွ်ာ္မိမွာပါပဲ။ကယ္တဲ့သူကလည္း သူ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္မယ္လို႔
ယုံၾကည္ထားမိပါလိမ့္မယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူယုံၾကည္တဲ့အတိုင္း
သူငယ္ခ်င္းလာကယ္တဲ့အခါ အတိုင္းမသိ၀မ္းသာမွာပါ။ေသေပ်ာ္ျပီေပါ့ဗ်ာ။

ကယ္တဲ့သူငယ္ခ်င္းကလည္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းသူ႔ကို ယုံၾကည္တာဟာယုံထိုက္လို႔ပဲ
ဆိုတာ အသက္ကိုရင္းကယ္ျပီး သက္ေသျပနိုင္ခဲ့ပါတယ္။သူ႔အဖို႔ေတာ့
ဒီလိုသက္ေသျပနိုင္တဲ့အတြက္ အသက္ေသရရင္ေတာင္တန္တယ္လို႔ ခံစားမိျပီး
တစ္ဘ၀လုံးေက်နပ္ေနမွာပါပဲ။

ဒီလိုအေျခအေနၾကံဳရတဲ့အခါ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဆိုရင္ ဘာလုပ္မလဲဆိုတာ
စိတ္၀င္စားစရာမဟုတ္ပါလားဗ်ာ။

(ဒီစာနဲ႕မိတ္ေဆြ၊သူငယ္ခ်င္းေတြအားလုံးကို ရည္ညႊန္းပါတယ္)